Go to full page →

Obiekt najczulszej Bożej troski — 3 październik AN 283

“... na którym cała budowa mocno spojona rośnie w przybytek święty w Panu, na którym i wy się wespół budujecie na mieszkanie Boże w Duchu”. Efezjan 2,21-22. AN 283.1

Żywy Kościół Boży jest mieszkaniem Boga w Duchu Świętym. Wierzący ludzie są świątynią Ducha Świętego i mieszkaniem Pana Jezusa Chrystusa, który podnosi i uświęca ich ludzką naturę swoimi boskimi cechami charakteru. — Manuscript 193, 1898. AN 283.2

Kościół Chrystusa ma być na świecie, ale nie ze świata. Powołując swój lud Bóg pragnie, by tworzył on chrześcijańską rodzinę i codziennie przygotowywał się do połączenia z niebiańską rodziną we wszechświecie. AN 283.3

W ten sposób Bóg kształtuje tych, którzy wierzą w Jego Słowo, jako jedno ciało, aby ich wpływ był błogosławieństwem dla nich nawzajem i dla świata. Każdy nawrócony wyznawca objawia swój przekształcony charakter oraz że jest wzmacniany i podtrzymywany przez odwagę i wiarę całej społeczności. Najsłabszy ze świętych, o ile tylko wierzy w Chrystusa, jest uczestnikiem ciała Chrystusowego, a jeśli żyje w pokornej zależności od Boga, stanie się silny, gdyż ma prawo do wszystkich przywilejów dziecka Bożego. — Manuscript 157, 1899. AN 283.4

Kościół jest obiektem najczulszej miłości i troski Boga. Jeśli wierzący pozwolą Mu na to, On objawi przez nich swój charakter. Pan mówi do nich: “Wy jesteście światłością świata”. Ci, którzy chodzą i rozmawiają z Bogiem, praktykują łagodność Chrystusową. W ich życiu cierpliwość, cichość i wstrzemięźliwość są połączone ze świętą gorliwością i pilnością. Zmierzając ku niebiosom ścierają ostre krawędzie charakteru i rozwijają się w pobożności. Duch Święty, pełen łaski i mocy, działa na ich umysły i serca. — Manuscript 63, 1901. AN 283.5

Chrystus zadbał o to, by Jego Kościół stał się odrodzoną społecznością oświeconą niebiańskim światłem, odzwierciedlającą chwałę Immanuela. Jego zamiarem jest, by każdy chrześcijanin był otoczony duchową atmosferą światłości i pokoju. AN 283.6

Nie ma granic użyteczności człowieka, który odrzucając egoizm daje Duchowi Świętemu miejsce do działania w swoim sercu i poświęca się całkowicie Bogu. — The Review and Herald, 30 kwiecień 1908. AN 283.7